Tożsamość i przynależność

O tej części

Umiejętność dopasowania się do miejsca nie zawsze oznacza, że czuję się w nim u siebie. W tych esejach przyglądam się odległości między dostosowaniem a przynależnością, między znajomym miejscem urodzenia a życiem, które zastaję po powrocie, oraz między intencją w jednym języku a tym, co ktoś słyszy w drugim.

Wracam też do dziecka, które myślało, że przeprowadzka do Szwecji jest wyjazdem na wakacje, i do niepewności, czy nowy dom pozostanie mój. Inne teksty pytają, co dzieje się, gdy ludzie pamiętają dawną wersję mnie albo gdy pragnę, by przeżyte życie i człowiek, którym się stałem, wreszcie do siebie pasowały.

Wspólną myślą jest potrzeba bycia rozpoznanym bez usuwania każdej różnicy. Chcę zostawić miejsce na wspólną historię i na człowieka, który nadal się w niej zmienia. Przynależność może być czymś, co mam nadzieję odnaleźć, co współtworzę i co wciąż uczę się opisywać.