Dopasować się to jeszcze nie znaczy przynależeć
Można świetnie odnajdywać się w grupie i nadal nie czuć się u siebie. O dostosowywaniu się, różnicach i relacjach, w których jest miejsce na nas.
Zebrane teksty
Rozważania o rozumieniu siebie i życiu wśród innych.
Wszystkie esejeUmiejętność dopasowania się do miejsca nie zawsze oznacza, że czuję się w nim u siebie. W tych esejach przyglądam się odległości między dostosowaniem a przynależnością, między znajomym miejscem urodzenia a życiem, które zastaję po powrocie, oraz między intencją w jednym języku a tym, co ktoś słyszy w drugim.
Wracam też do dziecka, które myślało, że przeprowadzka do Szwecji jest wyjazdem na wakacje, i do niepewności, czy nowy dom pozostanie mój. Inne teksty pytają, co dzieje się, gdy ludzie pamiętają dawną wersję mnie albo gdy pragnę, by przeżyte życie i człowiek, którym się stałem, wreszcie do siebie pasowały.
Wspólną myślą jest potrzeba bycia rozpoznanym bez usuwania każdej różnicy. Chcę zostawić miejsce na wspólną historię i na człowieka, który nadal się w niej zmienia. Przynależność może być czymś, co mam nadzieję odnaleźć, co współtworzę i co wciąż uczę się opisywać.
Można świetnie odnajdywać się w grupie i nadal nie czuć się u siebie. O dostosowywaniu się, różnicach i relacjach, w których jest miejsce na nas.
O powrocie do Polski po życiu za granicą, znajomych miejscach i budowaniu przynależności na nowo. Dom nie zawsze czeka w niezmienionej postaci.
O życiu między polskim i szwedzkim, różnych sposobach wyrażania siebie i tożsamości, której nie mieści jeden język ani jedna wersja nas.
Nieporozumienie bywa czymś więcej niż błędem językowym. O tonie, oczekiwaniach i tym, co gubi się między intencją a odbiorem naszych słów.
Bliscy mogą dobrze znać naszą historię, a nie zauważać zmiany. O dawnych rolach, nowych potrzebach i robieniu miejsca na to, kim jesteśmy dzisiaj.
Prom, światło w ogrodzie i szary królik. Wspomnienie wyjazdu do Szwecji i dziecięcej niepewności, czy nowe miejsce stanie się domem na stałe.
Chcę chwili, w której poczuję, że życie, które przeżyłem, i człowiek, którym się stałem, wreszcie tworzą całość. O przeszłości, znaczeniu wyboru i tęsknocie za poczuciem, że to życie jest moje.
Piszę z Ukrainy o ludziach, którzy próbują żyć zwyczajnie w czasie wojny, i o wspomnieniach z Mariupola. Myślę o wyjazdach, powrotach i potrzebie przynależności, a także o nadziei na stworzenie rodzinnego domu, w którym dzieci będą miały na kogo liczyć.
W Ukrainie sklep, mapa alarmów i przydrożna kaplica budzą we mnie wiele uczuć. O niepewności codzienności i szukaniu miejsca, w którym mogę pomóc.