Notatki i fragmenty

Szukałem coraz lepszych słów, aż zrozumiałem, że niektóre nieporozumienia nie czekają na wyjaśnienie. Czekają na ciekawość.

Skrępowanie zwykle trwa chwilę. Żal potrafi przez lata zadawać to samo pytanie: co by się stało, gdybym po prostu spróbował?

Szacunek do siebie nie polega na przekonaniu, że jestem lepszy od innych. Polega na rozpoznaniu sytuacji, w których nie powinienem porzucać siebie, żeby nadal być akceptowanym.

Nieporozumienia nie zawsze powstają dlatego, że używamy innych słów. Czasem używamy dokładnie tych samych, nadając im znaczenia ukształtowane przez różne życia.

Zaufania nie buduje się jednym trafnym zdaniem. Rośnie, gdy słowa regularnie spotykają się z działaniem, szczególnie w dni, w które łatwiej byłoby ich nie dotrzymać.

Przynależność nie zawsze oznacza, że rozumieją mnie bez wyjaśnień. Czasem oznacza, że mogę mówić, kim jestem, co czuję i czego potrzebuję, bez lęku, że szczerość odbierze mi miejsce.

Odwaga rzadko zaczyna się od pewności. Częściej od chwili, gdy strach nadal jest obecny, wynik nieznany, a my decydujemy, że niepewność nie wybierze za nas.

Przywództwo nie zawsze polega na posiadaniu odpowiedzi. Czasem na stworzeniu dość zaufania, żeby inni mogli jasno myśleć, szczerze mówić i brać odpowiedzialność bez mojego udziału w każdej sprawie.

Bohater, na którego czekam, może być cichszy, niż sądziłem: ta część mnie, która umie poprosić o pomoc, odpocząć i nadal zostawić miejsce na następny początek.

Tożsamość nie jest sumą wszystkiego, czym nauczyliśmy się być dla innych. Czasem zaczyna się od zauważenia tego, co pozostaje, gdy nikomu nie trzeba już imponować, niczego dowodzić ani nikogo uspokajać.

Wolę być wybrany przy otwartych drzwiach niż zatrzymany przez serce, które chce odejść. Miłość znaczy więcej, kiedy pozostanie nadal jest wyborem.

Świat szybko definiuje kobietę przez pryzmat tego, co robi. Ja nauczyłem się patrzeć głębiej. Jej praca może powiedzieć coś o jej życiu, ale nigdy nie powie wystarczająco dużo, by naprawdę wiedzieć, kim jest.

Nieobecność ma dziwną pamięć. Zachowuje kształt tego, co kiedyś nas zbliżało, przypominając, że koniec nie przepisuje na nowo tego, co było prawdziwe.

Śniło mi się, że mam skrzydła. Leciałem ku wszystkiemu, po co nauczyłem się nie sięgać. Obudził mnie cichy żal: to nie niebo mnie zatrzymywało.