Granica, przy której zostaję
Szacunek do siebie nie polega na przekonaniu, że jestem lepszy od innych. Polega na rozpoznaniu sytuacji, w których nie powinienem porzucać siebie, żeby nadal być akceptowanym.
Szacunek do siebie bywa mylony z dumą. Duma może pytać o wrażenie. Szacunek do siebie pyta, co jestem gotowy zdradzić w sobie, żeby coś utrzymać, zadowolić kogoś albo nie zostać z tyłu.
Kompromis bywa zdrowy. Relacje, praca i rodzina wymagają elastyczności. Świat nie może układać się wyłącznie wokół mnie.
Ale kompromis traci tę jakość, gdy więź wymaga regularnego pomijania własnych ograniczeń, wartości lub godności.
Szacunek do siebie nie oznacza odchodzenia od każdej niewygody. Czasem oznacza pozostanie, jasne słowa i pozwolenie komuś na rozczarowanie bez natychmiastowej zmiany siebie.
Ten wybór nadal może boleć. Mogę stracić aprobatę, bliskość lub pewność.
Czasem jednak koszt zachowania miejsca staje się większy niż koszt jego opuszczenia.
Szacunek do siebie zaczyna się od zauważenia tej różnicy.
Otrzymuj nowe eseje i okazjonalne notatki mailem.
Wszystkie notatki