Przyjechałem tylko obejrzeć felgi

Miałem dwadzieścia pięć lat, a samochód kupiłem trzy tygodnie wcześniej. To był kabriolet. Od dawna chciałem taki mieć i bardzo się cieszyłem, że w końcu go mam.

Miałem już inne samochody, między innymi Mercedesa i Jaguara. Tym razem szczególną przyjemność dawało mi właśnie to, że jeździłem kabrioletem. W ciepły letni dzień mogłem w nim usiąść, poczuć powietrze i cieszyć się jazdą. Lubiłem mniejsze drogi, przy których było na co popatrzeć. Jeśli mogłem wybierać, wolałem je od autostrady. Jeździłem spokojnie. Lubiłem po prostu być w tym samochodzie.

Potem zachciało mi się nowych felg. Zachciało to dobre słowo. Nie potrzebowałem ich.

Zobaczyłem ogłoszenie, rozpoznałem markę i zadzwoniłem pod podany numer. W ogłoszeniu było napisane, że felgi mają siedemnaście cali. Wiedziałem o tym przed wyjazdem. Umówiłem się, żeby je obejrzeć.

To było w Szwecji. Przyjechałem z myślą, że obejrzę coś, co być może kupię do samochodu, który sprawiał mi tyle przyjemności.

Wchodząc za nimi po schodach

Kiedy dotarłem na miejsce, byli tam ludzie. Nie wiedziałem, co robią. Powiedzieli, żebym poszedł za nimi, więc poszedłem.

Weszliśmy do starego budynku przemysłowego, a potem po metalowych schodach na górę. Pamiętam brudne okna. Pamiętam, że zastanawiałem się, dlaczego idziemy właśnie tam.

Już wcześniej zwróciłem uwagę na ludzi wokół mnie. Nie wyglądali mi na mechaników ani sprzedawców, których się spodziewałem. Coś wydawało mi się nie w porządku, ale byłem już na ich terenie. Pomyślałem, że gdybym nagle odmówił pójścia za nimi, mogliby uznać to za dziwne.

Tłumaczyłem też sobie, że to tylko moje odczucie. Miałem niepokojące wrażenie. Mimo to wszedłem za nimi na górę.

W środku była duża hala. O ile pamiętam, górny poziom zajmował mniej więcej połowę jej długości. Za mną weszło dwóch mężczyzn, których wcześniej nie zauważyłem. Zamknęli drzwi i stanęli obok mnie. Pozostali byli przede mną. Pamiętam, że razem było ich siedmiu.

Wtedy poczułem się zagrożony. Przyjechałem obejrzeć felgi, a teraz stałem na górze, z zamkniętymi drzwiami za plecami i ludźmi dookoła.

Powód, żeby wyjść

Nie pokazali mi żadnych felg. Zamiast tego padały pytania. Pytali, jak się nazywam i gdzie mieszkam. Do jakiego samochodu chcę te felgi, czy naprawdę ich chcę i czy rzeczywiście przyjechałem je kupić. Pytali też o płatność kartą albo gotówką. Chcieli gotówkę.

Bardziej przypominało mi to przesłuchanie niż oglądanie czegoś na sprzedaż. Zacząłem myśleć, że być może wzięli mnie za kogoś innego. Tak odebrałem to spotkanie. Nigdy nie ustaliłem, czy rzeczywiście tak było.

Na stołach leżało dużo pieniędzy. Widziałem też coś, co uznałem za narkotyki. Dalej, na bocznej szafce, pamiętam co najmniej jedną sztukę broni.

Bałem się. W środku zaczynałem odczuwać lekką panikę. Próbowałem wymyślić, jak wydostać się z tej sytuacji. Wtedy myślałem, że mogę nie wyjść stamtąd żywy.

Zapytałem, jaki rozmiar mają felgi.

Znałem odpowiedź. Celowo szukałem powodu, żeby wyjść. Czegoś, co pozwoliłoby zakończyć tę wizytę jako nieudany zakup.

Powiedzieli, że siedemnaście cali. Odpowiedziałem, że to za mało, że potrzebuję co najmniej dziewiętnastu, a może dwudziestu jeden.

Spojrzeli na mnie i zapytali, po co w takim razie przyjechałem, skoro w ogłoszeniu było napisane, że mają siedemnaście. Powiedziałem, że przeoczyłem tę informację, że zobaczyłem tylko markę i zadzwoniłem pod podany numer.

Taką podałem wymówkę. Nie przeoczyłem rozmiaru podanego w ogłoszeniu.

Rozmawiali między sobą w języku, którego nie rozumiałem. Nie był to szwedzki, polski ani angielski. Niektórzy zaczęli się śmiać. Słyszałem to, ale nie mogłem wiedzieć, co mówią.

Potem powiedzieli, że skoro felgi mnie nie interesują, odprowadzą mnie na zewnątrz.

Droga do samochodu

Poczułem trochę ulgi, ale nadal się bałem. Pamiętałem, którędy przyszliśmy, i sprawdzałem, czy wracamy tą samą drogą.

Bardzo uważnie obserwowałem, gdzie są wszyscy wokół mnie i jak wyglądają. Sama informacja, że mogę wyjść, nie dawała mi jeszcze poczucia, że jestem bezpiecznie poza tym miejscem.

Wtedy zobaczyłem swój samochód.

Dopiero w tej chwili poczułem, że uda mi się stamtąd wydostać. Pożegnali się ze mną i stali, patrząc, jak idę do auta. Wsiadłem i uruchomiłem silnik. Nadal mnie obserwowali. Wydawało mi się, że chcą się upewnić, że odjadę.

Odjechałem.

Po odjeździe myślałem między innymi o tym, jaki byłem głupi. Poczułem niepokój już po przyjeździe, a mimo to za nimi poszedłem. Wracałem do tej decyzji: dlaczego szedłem dalej, skoro zauważyłem już coś, co mnie zaniepokoiło?

Pamiętałem też myśl, którą miałem, stojąc na ich terenie. Gdybym nagle powiedział, że zmieniłem zdanie albo się pomyliłem, uważałem, że mógłbym wzbudzić ich podejrzenia. W tamtej chwili pójście za nimi wydawało mi się naturalne.

Co zrobiłbym inaczej

Dziś nadal uważam, że głupio postąpiłem, jadąc tam bez wcześniejszego sprawdzenia tego miejsca. Umówiłem się na obejrzenie felg i przyjechałem nieprzygotowany na to, co zastałem.

Teraz, zanim pojadę w nieznane miejsce, oglądam je w Mapach Google. Patrzę na budynek i okolicę. Sprawdzam, czy firma jest zarejestrowana, kto jest jej właścicielem i jakie opinie mogę znaleźć na więcej niż jednej platformie. Gdy docieram na miejsce, przyglądam się temu, co widzę. Jeśli coś wydaje mi się dziwne albo niebezpieczne, rezygnuję z wejścia.

To właśnie zmieniłem w swoim przygotowaniu. Wtedy nie byłem gotowy na obecność tylu osób, na to, że zaprowadzą mnie gdzieś do środka, zamkną za mną drzwi i staną wokół mnie.

Kiedy już znalazłem się w tej sytuacji, myślę, że poradziłem sobie najlepiej, jak potrafiłem. Nadal uważam, że inna reakcja mogłaby wszystko pogorszyć. Nie mogę wiedzieć, jak by zareagowali. Wiem, dlaczego szukałem zwyczajnego powodu, żeby wyjść, i nadal jestem zadowolony z tego, jak go znalazłem.

Do dziś myślę o tym na dwa sposoby: żałuję, że nie sprawdziłem więcej przed wyjazdem, i uważam, że dobrze poradziłem sobie, kiedy już tam byłem. To, co zmieniłbym dzisiaj, zaczyna się przed przyjazdem.